Her hafta yeni bir haber görüyoruz. Bir yerde muhtarın adı taciz iddiasına karışıyor, başka bir yerde okulda müdür yardımcısının öğrencileri taciz ettiği ortaya çıkıyor. Bir gün öğretmen, başka bir gün kurs görevlisi, bazen servis şoförü… Liste uzayıp gidiyor. Çocuklar kime emanet? Daha doğrusu çocuklar kime güvenecek?
Sorunun en ağır tarafı şu: Bu olaylar artık istisna gibi görünmüyor. Sürekli karşımıza çıkıyor. Bir yerde patlıyor, birkaç gün konuşuluyor, sonra gündem değişiyor ve herkes unutuyor. Ama birkaç ay geçmeden başka bir şehirde aynı türden bir olay daha ortaya çıkıyor. Peki neden? Neden bu olaylar bitmiyor? Neden her seferinde “böyle şeyler bir daha yaşanmasın” deniliyor ama birkaç ay sonra yine aynı haberleri okuyoruz?
En büyük sorun: Güven meselesi
Asıl sorun burada başlıyor. Bu olaylar ortaya çıktığında herkes tepki gösteriyor ama iş köklü bir çözüme gelince ortada ciddi bir adım göremiyoruz. Çocukların bulunduğu yerler gerçekten ne kadar denetleniyor? Okullar, kurslar, yurtlar, spor merkezleri… Buralarda çalışan insanların geçmişi gerçekten titizlikle inceleniyor mu? Toplumda oluşan en büyük sorun artık güven meselesi. Aileler çocuklarını okula gönderirken endişe duymaya başladı. Çünkü en güvende olması gereken yerlerde bile böyle olaylar ortaya çıkabiliyor. İnsanlar “bizim mahallede olmaz” diyerek kendini rahatlatmak istiyor ama gerçek şu ki bu olaylar ülkenin dört bir yanında yaşanıyor. Her seferinde “şok olay”, “skandal” gibi başlıklar atılıyor ama birkaç gün sonra her şey unutuluyor.
Bu durum normalleşmesin!
Daha da düşündürücü olan şu: Bu olayların çoğu uzun süre ortaya çıkmıyor. Yıllar sonra patlayan dosyalar var. Demek ki ortada sadece suç değil, aynı zamanda ciddi bir denetim ve takip sorunu da var. Eğer sistem gerçekten güçlü çalışsa, çocukların bulunduğu alanlar sıkı şekilde kontrol edilse, şikayetler ciddiyetle ele alınsa belki de bu olayların büyük kısmı hiç yaşanmayacak. Bugün bir yerde muhtar hakkında iddia çıkıyor, yarın başka bir yerde okul yöneticisi hakkında soruşturma açılıyor. Bu haberleri artık neredeyse sıradanmış gibi okumaya başladık. Oysa bu durumun normalleşmesi en büyük tehlike.
