Her sabah masamda oturup çayımı yudumlarken önüme düşen bültenlere bakıyorum da, bizim mesleğe dair o süslü kitap tanımları aklıma geldikçe içimden hafif bir gülümseme geçiyor. Neymiş efendim; yasama kural koyar, yürütme uygular, yargı denetler, biz gazeteciler de "dördüncü kuvvet" olarak hepsini izler, kamuoyunu aydınlatırmışız! Kağıt üzerinde okuyunca kulağa ne kadar havalı geliyor değil mi?

Gerçek hayatta işler biraz daha farklı yürüyor tabii. Yıllardır bu şehrin sokaklarında, haber kovalayan biri olarak söyleyeyim: Kapalı kapılar ardında alınan kararları halka anlatacak özgür bir basın yoksa, o meşhur kuvvetler ayrılığı dediğimiz şey sadece ders kitaplarında güzel duran bir süsten ibaret kalır. Biz sormazsak, biz yazmazsak kimsenin kendi kendine "Dur bakalım, biz burada ne yapıyoruz?" diyeceği yok.

İşin bir de "yargı bağımsızlığı ve basın özgürlüğü" kısmı var ki orası tam evlere şenlik. Gazeteci haberini yazarken arkasında hukukun güvencesini hissetmezse, dördüncü kuvvet falan hak getire! Kalemini oynatırken "Acaba bu cümleden kime dokunur, sabah kapıyı kim çalar?" diye hesap yapan gazetecinin olduğu yerde, haberin yerini kopyala-yapıştır bültenler ve derin bir sessizlik alır. Oysa özgür basınla bağımsız yargı birbirinin sigortasıdır; biri tekleme yaparsa öteki de yolda kalır.

Kimse kusura bakmasın; gücün tek elde toplanmadığı, farklı seslerin çıkabildiği bir ortam bizim keyfimiz için değil, sokaktaki vatandaşın gerçekleri bilmesi için lazım. Basın özgürlüğü gazetecilerin şahsi lüksü değil, halkın nefes alma hakkıdır. Velhasıl, bize "dördüncü kuvvet" deyip sırtımızı sıvazlamalarına gerek yok; gölge etmesinler, biz zaten işimizi yaparız.