OLAY, Türkiye sınırları içinde yaşandı. Anadolu’muzun ücra köşesindeki bir köyde bir imam görev yaparmış. Hocalık konusunda oldukça donanımlı olan imamın ağzından bal akar, sohbetlerinde cemaati büyülermiş adeta…

Alimmiş…

Rehberi Kur’an-ı Kerim ve onun Aziz Peygamberi Hazreti Muhammed…

Dolambaçlı yollardan gitmez, 15 asır önce bir güneş gibi tüm beşeriyeti kuşatan İslamiyet’in temsilcisi Hazreti Muhammet, “Ben güzel ahlakı tamamlamak üzere gönderildim” diyerek, dürüstlüğün, iyiliğin, cömertliğin ve erdemli insan olmanın bir Müslüman için ne kadar önemli olduğunu anlatmak istemişti. İşte bizim bu köy imamı da anlattığı her meselde İki Cihan Sevgilisini örnek alırmış.

CAMİ DE DOLUP TAŞMIŞ

GEL zaman git zaman cemaati de göze çarpacak bir şekilde çoğalınca, civar köylerden de gelenler olmuş camiye… Ve zamanla, ikinci katı da dolan bu camiye, gelen cemaat sığmaz olmuş…

Artık sadece cemaat değil, civar köylerdeki hocalar, üstesinden gelemedikleri, çözemedikleri konularda da işte bu imama gelip danışırlarmış…

Hatta bağlı bulunduğu müftülüğün de dikkatini çekmeyi başarmış bu imam… Civardaki diğer imamlar üç-beş kişiye namaz kıldırırken işte bu bilgi abidesi “The İmam” coştukça coşar, her gün her saat biraz daha kalabalığa konuşurmuş…

YAMALARI DERT OLDU!

YALNIZ hocamızın bir kusuru varmış, giydiği paltoda onlarca yama, ayakkabısında ise tamir izleri bulunurmuş… Ve bu yüzden de konuşulur olmuş köyün imamı;

“Hocamız çok bilge fakat aynı zamanda çok cimri…”

“Şu eski paltosunu bir türlü yenilemedi…”

“Üstü başı yama içinde…”

“Güzel konuşuyor amma, güzel giyinmiyor hocamız!”

“Bu kadar parayı ne yapıyor?”

“Cimrilikten, eli cebine gitmiyor!”

Bu bilge hocanın ardından konuşulanlar böyle imiş ne yazık ki.

CENAZESİNDE YAŞANANLAR!

ÖLÜMLÜ dünya… Caminin hocası emekli olduktan birkaç yıl sonra vefat ediyor… Cenazesi oldukça kalabalık… Duyan gelmiş civar köylerden… Cenaze namazından sonra birçok kişi dağılırken 6-7 kişilik bir yabancı grubu da yapışır tabutun koluna. Defin işleminden sonra, o 6-7 kişi bir süre daha kalır mezarlıkta; berzah alemine çıkan hocayı rahmet ve dualarla anarlar.

Köyün muhtarı bu yabancıların yanına yaklaşarak sorar;

“Af edersiniz; sizleri ilk kez görüyorum. Buralı değilsiniz galiba?”

İçlerinden biri öne çıkar ve şöyle cevap verir muhtara;

“Evet biz buralı değiliz. Ama hocamız sayesinde eğitimimizi tamamladık. Yetimhaneden başlayarak ta üniversite sıralarına kadar burs verdi hocamız. Bugün mühendis, öğretmen, eczacı, doktor ve mimar olduysak işte bu hocanın bizlere gönderdiği paralar sayesinde oldu…”

MUHTARIN YÜZÜ KIZARDI AMA…

HOCANIN yamalı paltosunu ve eski kıyafetlerini konuşanlar arasında işte bu muhtar da vardı. Yüzü kızarır, hocası hakkında sarf ettikleri cümlelerden dolayı hicap duyar muhtar emmi…

Sadece ağzından, “Öyle mi!” diye bir cümle çıkar ağzından; başı eğik bir şekilde uzaklaşır oradan.

Hocanın paltosuna eklediği her bir yama, aslında, her ay aylığını alır almaz para gönderdiği o öğrencileri temsil ediyordu.

Hoca, kendi hayatını asgari düzeyde sürdürürken belediyeden aldığı yardım kıyafetleriyle giyinip kuşandı; ülkeye, vatana ve millete böylesine cevval gençler kazandırdı.

Demek ki neymiş? İnsanları, kılık ve kıyafetiyle değerlendirmek bazen insanın sırtına böylesine vebal yüklüyor.

*********************

ANLAMLI SÖZ

“Aptal insanlar gücenmesin diye, zeki insanların susturulduğu bir çağda yaşıyoruz…”

DOSTOYEVSKİ