Şu açılım süreci saçmalığına verilen destek Yeni Parti’ye 5-6 puan kaybettirmişti. Uyardık. Yapmayın, Kürt oylarını alacağız derken Türk oylarını kaybediyorsunuz, dedik.
Mesele oy kaybetmek de değildi sadece, mesele imajdı.
Bir de bu iktidara ne kadar güvenileceği…
Nihayet Özgür Özel, Numan Kurtulmuş ziyareti sonra patladı: “Biz bu işin içinde yokuz” diyerek gerekçelerini sıraladı.
“Biz her fırsatta sorunların demokratikleşme zemininde çözülebileceğini ifade ettik. Tabii ‘O günden bugüne neler yaşadık?’ diye kronolojik olarak düşünecek olursanız bizim yaşadıklarımız, iktidara yürüyen bir partinin, son yerel seçimlerin birinci partisinin, Türkiye’nin kurucu partisinin, tüm anketlerin birinci partisinin öncelikle önümüzdeki seçimler için adaysızlaştırma, lidersizleştirme, kurumsuzlaştırma ve sessizleştirilme, susturulma sürecini yaşadığını hep birlikte görüyorsunuz. Cumhurbaşkanı adayımızın tutuklanmasından tutun; partimize, bana, milletvekillerimize düzenlenen sayısız fezlekeler, türlü türlü iftiralar, partimizin kurultayına açılan ve yetkisiz bir mahkeme tarafından partinin birbirinden bağımsız yapılmış dört kurultayının birden iptal edilmesi, partinin seçilmişlerinin ve son seçimi kazanmışlarının götürülüp partinin başına seçilmemiş, daha önce de girdiği bütün seçimleri kaybetmiş olan bir kadronun getirilmesi…” derken, iktidarın demokrasiden ne anladığını ifşa etti.
Ve “Şahsi hesaplarla yürütülen böyle bir sürecin bundan sonraki aşamaları için kimse kendi şahsi hesabına bizi katıp hesap yapmasın” sözleri çok önemliydi.
Özgür Özel bir oyunu bozdu bence.
Bundan sonrasını iktidar kanadı düşünsün…
CUMA HUTBESİ
İslam beş ilke üzerine kurulmuştur. Apaçık Kur’an ayetleriyle sabittir ki; ilk şart adalettir.
İkincisi emanettir. Üçüncüsü ehliyet, dördüncüsü maslahat, beşincisi ise meşverettir.
Ne oldu? Şaşırdınız mı?
Yoksa siz namaz, oruç, hac gibi ritüellerden mi bahsedeceğimi sanmıştınız? Hayır, hayır!
Onlar İslam’ın şartı değildir.
Adalet olmadan İslam olur mu? Emanete sadakat olmadan İslam olur mu? İşi ehline vermeden yani ehliyet olmadan İslam olur mu?
Bir şahsın yahut bir grubun değil halkın yararını esas almadan yani maslahat olmadan İslam olur mu?
Danışma, fikir alışverişi, düşünce özgürlüğü ve şurayı ikame etmeden yani meşveret olmadan İslam olur mu?
Dediler ki bunlar olmadan da İslam olur.
Yeter ki namaz kıl ama Muaviye’nin, Yezid’in adaletsizliğine itiraz etme!
Yeter ki oruç tut ama açın, yoksulun halini sorma! Devlet erkanının lüks ve şatafat içinde yaşamasını dert etme!
Yeter ki hacca git ve Kabe’yi tavaf et ama farklı düşünüyor, farklı inanıyor diye zalim iktidarlar tarafından hapse atılıp şehit edilen İmamı Azam Ebu Hanife’leri, çöle sürgün edilip ölüme terkedilen Ebu Zer Gıfari’leri, kılıçla boynu kesilen Hucr bin Adiyy’leri sakın gündeme getirip de fitne çıkarma!
Evet; böyle dediler.
Allah’tan başkasına kul olmamayı ve gerekirse zalim sultana karşı kıyam etmeyi öğreten mukaddes namaz ibadetini yozlaştırıp onu neredeyse iktidar sahiplerine itaat etme ritüeline dönüştürdüler.
Aynı tahribatı oruçta, hacda da gerçekleştirdiler.
Allah, ihtiyaçtan fazla olanı yoksullara verin dediği halde zekatı kırkta bire indirdiler.
İnfakı unutturdular.
Saraylar yaptılar. Servetlerine servet kattılar. Ezdiler, sömürdüler, yoksulun ve geniş halk yığınlarının iliğini emdiler. Kendileri sözde dünya nimetlerinden alabildiğince yararlandılar da yoksul müminler içinse sadece öbür dünyada cennet hayalini bıraktılar.
Hesap vermediler. Hesabı ahirete havale ettiler.
Sonuçta Muhammedî İslam’ı yerle yeksan edip yeni bir din ürettiler. Ürettikleri din, aslında İslam öncesi şirk dininin İslam maskesi giydirilmiş halinden ibaretti.
Bundandır ki Hz. Hüseyin, Yezit halife ilan edildiğinde şöyle demişti:
“Ümmete Yezit gibi biri halife oluyor ve ümmet de buna razı oluyorsa o halde İslam’la vedalaşılmış demektir.”
Peki bizler bugün ne durumdayız?
Cemil Kılıç/İlahiyatçı