Dün 1 Mayıs’tı…
Emeğin, alın terinin, görünmeyen yükleri omuzlayanların günü.
Sosyal medyada bende dahil hepimiz paylaşımlar yaptık, mesajlar yayımladık, kutlamalar gerçekleştirdik. Ama asıl soru hala orada duruyor:
Emeğin hakkı gerçekten verildi mi?
Sakarya’da dün de sabahın ilk ışıklarıyla birlikte birileri yine yola çıktı. Fabrika kapılarında bekleyen emekçiler, tarlasında toprağa umut eken çiftçiler, turizmin yükünü sırtlayan görünmeyen kahramanlar…
Dün onlar için bayramdı belki, ama hayat onlar için hiçbir zaman durmadı.
Sakarya; sadece yeşilin, sanayinin ya da göl manzarasının şehri değildir. Sakarya, emeğin şehridir. Adapazarı’nda bir ustanın elinde şekillenen demir, Serdivan’da geleceğini kurmaya çalışan bir gencin mücadelesi, Sapanca’da misafir ağırlayan bir emekçinin sabrı…
Bu şehir, her gün yeniden emeğin üzerine inşa edilir.
Ama dünün ardından konuşmamız gereken gerçek şudur: emeği sadece bir gün hatırlamak yetmez.
Bir insanın en temel hakkı, alın terinin karşılığını zamanında ve eksiksiz almaktır. Aslında tüm mesele bu kadar basit.
Bu hak verilmediğinde; sadece bir kişi değil, bir toplum kaybeder. Adalet yara alır, güven sarsılır, umut tükenir.
Bugün gençler neden bu kadar yorgun? Neden kendilerini ait hissedemiyorlar? Çünkü sadece çalışmak değil, emeklerinin değer gördüğünü hissetmek istiyorlar.
Dün 1 Mayıs’tı. Ama asıl mesele, bugün ne yaptığımızdır.
Sakarya’da yüzlerce işletme, binlerce çalışanla ayakta duruyor. Turizmde, sanayide, tarımda. Bu düzeni ayakta tutan; tabelalar değil, binalar değil; insanlardır ve o insanların kutsal emekleridir.
O yüzden emeğin hakkını vermek bir tercih değil, bir zorunluluktur. Dün kutladık, bugün hesaplaşma günü.
Unutulmamalıdır ki; bir işçinin duası da ağırdır, ahı da…
Ve bu şehirde, bu ülkede; hayatı ayakta tutan ne makamdır ne servet. Hayatı ayakta tutan tek şey; emektir.
Dün bir kez daha hatırladık; paylaşımlar yaptık, güzel sözler söyledik. Ama bu onların yükünü hafifletmiyor.
Asıl sınav bugün başlıyor. Emekçileri anlamak gerekir; yorgunluğunu, yükünü, sessiz mücadelesini görmek gerekir. Eğer bu sınavı veremezsek, o sessiz çığlık büyümeye devam edecek.
Bir baba akşam eve dönerken cebindeki parayı değil, evladının gözlerinin içine bakabilmenin huzurunu düşünür. Bir anne, yorgunluğunu değil, çocuğuna yetişebilmenin derdini taşır.
Bugün hala geç değil… Bir işçiye sadece ücretini değil, değerini de verdiğimiz gün, bu ülke gerçekten ayağa kalkacak.
Hepinizi derin bir sağduyuya davet ediyorum.
Emek; bir güne sığdırılacak kadar küçük değil, bir ömre değer katacak kadar büyüktür.
