Bir insanın kalbine Allah tarafından bırakılmış en ağır emanet,
en sessiz devrimdir.
Evlat sevgisi, aşkların en suskun olanıdır.
Bağırmaz, talep etmez, karşılık beklemez.
Ama insanı, kendinden vazgeçecek kadar derinleştirir.
İnsan evlatla birlikte büyümez;
insan, evlatla birlikte küçülür…
Egosu küçülür, kibri küçülür,
kendini merkeze koyduğu her düşünce yerle bir olur.
Evlat, insanın korkularını yeniden yazdığı yerdir.
Artık ölüm bile başka bir anlama bürünür;
çünkü insan kendi yokluğundan değil,
geride kalacak bir çift gözden korkmaya başlar.
Geceleri uykuyu bölen şey kâbuslar değil,
“ya ona bir şey olursa” cümlesinin sessiz çığlığıdır.
Evlat sevgisi fedakârlık değildir,
çünkü fedakârlık bilinçli bir seçimdir.
Evlat sevgisi içgüdüdür,
kanın aklı devraldığı andır.
İnsan evladı için kahraman olmaz;
insan evladı için insanlıktan vazgeçmeyi bile göze alır.
Bir baba için evlat,
kendinden daha kıymetli bir yaradır.
Bir anne için evlat,
kalbin dışarıda atan halidir.
Evlat yürürken insan dua eder,
uyurken insan şükreder,
ağlarken insanın içi paramparça olur ama
yine de “ben değil, o” der.
Evlat, insanın hayata verdiği en büyük cevaptır.
Dünyanın tüm karanlığına karşı
tek bir masum yüzle direnme hâlidir.
Ve insan, evladına bakarken şunu anlar:
Gerçek güç, hükmetmekte değil;
koruyabilmektedir.
İşte bu yüzden evlat aşkı,
ne şiire sığar ne kelimeye…
O yalnızca yaşanır.
Ve yaşayanı,
geri dönülmez biçimde değiştirir.Evlat büyüdükçe insan susmayı öğrenir.
Çünkü bazı dualar yüksek sesle edilmez;
kalbin içinde, titreyerek edilir.
İnsan artık öğüt vermekten çok
izlemeyi seçer.
Düşmesin diye değil,
düşerse nasıl kalkacağını bilsin diye.
Evlat, insanın geçmişle kurduğu en temiz bağdır.
Kendi çocukluğunun yaralarını
onun saçlarını okşarken sarar.
Kendi eksik kaldığı yerleri
ona yüklemez;
çünkü gerçek sevgi,
“ben olamadım, sen ol” demek değildir.
Gerçek sevgi,
“sen ol, ben arkandayım” diyebilmektir.
Evlat için zaman yavaşlar.
Bir adım, bir kelime, bir bakış
hafızaya kazınır.
İnsan, yıllar sonra bile
o ilk gülüşü
ilk yürüyüşü
ilk defa “baba” ya da “anne” deyişini
bir kutsal metin gibi hatırlar.
Çünkü evlat,
anı değil; iz bırakır.
Evlatla birlikte insan adalet duygusunu da değiştirir.
Artık dünya daha serttir,
daha haksızdır.
İnsan her kötülüğü kişisel algılar;
çünkü kötülük,
bir gün onun yoluna çıkabilir ihtimaliyle
daha da korkunç olur.
Bu yüzden evlat,
insanı hem yumuşatır
hem de çelikleştirir.
Ve gün gelir…
Evlat senden uzaklaşır biraz.
Kendi yoluna, kendi sesine yürür.
İşte o an
evlat aşkının en ağır sınavıdır.
Tutmazsın.
Kırılmazsın.
Sahiplenmezsin.
Sadece arkadan bakar ve
şunu fısıldarsın:
“Düşersen buradayım.”
Evlat aşkı,
vazgeçmeyi bilerek sevmektir.
Sahip olmadan ait hissetmektir.
Ve insan,
evladını gerçekten sevdiğinde şunu anlar:
Hayatta bıraktığın en büyük iz,
ardında bıraktığın bir isim değil;
kalbine dokunduğun bir candır.
İşte evlat…
İnsanın kaderle yaptığı
en sessiz,
en onurlu
ve en ömürlük anlaşmadır.
Semih Aslanlar
