Hoşumuza gitmeyen bir durum içindeysek veya istemediğimiz, rahatsız olacağımız bir davranış yada davranışlar silsilesinin altına imza atmışsak...(!) Bu davranışımızı mantığımıza uydurmaya çalışır, "ama" ile başlayan türlü bahanelerle kendimiz rahatlatırız.
Hepimiz biliriz ki "ama" dan önce söylenmiş hiçbir sözcüğün anlamı yoktur. Mesela "seni seviyorum ama..." "seni özledim ama..." "Bunu yapmamalıydım ama..." gibi...
Buna
"egonun rasyonalizasyon savunması" denilir.
Aşağıda en güzel örneğini büyük yazar Sabahattin Ali vermiş:
"!nsan evvela kendisinden utanır gibi olur ama bilir misin bizim en büyük maharetimiz nefsimizden beraat kararı almaktır. Vicdan dedikleri şey ancak bir hafta sürer ondan sonra en aşağılık katil bile yaptığı iş için kafi mazeretler tedarik etmiştir!"
"Ben çok mücadele verdim ama ne olursa olsun bunu ona yapmamalıydım"
İle
"Bunu ona yapmamalıydım ama ne olursa olsun ben çok mücadele verdim."
Arasında dünyalar kadar fark var...
O yüzden önce düşünmek gerek...
