Çoğu zaman günümüzün koşturmacası içinde kaybolup gideriz de, geçmişten bir kare gözümüzün önüne geliverdiğinde ruhumuzun derinliklerinde bir yer sızlar. İşte şu fotoğrafa baktığımda, tam da öyle bir zaman tüneline giriyorum. Takvimler 1990’lı yılları gösteriyor... Adapazarı’ndayız; hani o komşuluğun hâlâ bitmediği, sokakların çocuk sesleriyle çınladığı, zamanın bugüne kıyasla çok daha yavaş ama bir o kadar da huzurlu akıp gittiği demlerdeyiz.
Gözünüzü kapatın ve bu fotoğrafın içine doğru küçük bir adım atın. Ne görüyorsunuz?
Sol tarafta tüm ağırlığı ve heybetiyle duran Valilik binası, dönemin Adapazarı’nın hafızası gibidir. Geniş meydanında soluklanan insanlar, caddeden süzülüp geçen o dönemin efsane renkli taksileri, belediye otobüsleri... Caddelerde insanı boğmayan, aksine kucaklayan bir ferahlık var. Ne o günlerin mimarisinde bugünün soğuk beton yığınları var ne de insanı telaşlandıran o acımasız kilitlenmiş trafik. O yıllarda Adapazarı’nın caddelerinde yürümek bir ritüeldi; Çark Caddesi’nde ya da Uzunçarşı’da tanıdık bir simaya rastlamadan, "Nasılsın?" faslına girmeden yürümek neredeyse imkansızdı.
O dönemde hayat daha sade, insan ilişkileri daha sahiciydi. Komşunun kapısı çalınır, fincanlar kahve kokusuna ortak olurdu. Çocuklar akşam ezanına kadar sokak topunun peşinden koşturur, dizlerindeki yaralar o günün en masum madalyası olurdu. Akşam üstü esen hafif Sakarya rüzgarı, insanı hem serinletir hem de yarınlara dair umut aşılardı.
Bugün o yıllara, o özlenen Adapazarı günlerine baktığımda, sadece bir şehrin geçmişini değil, kendi gençliğimi, kaybolan masumiyetimizi ve komşuluk sıcaklığımızı da görüyorum. Zaman akıp gidiyor, şehirler kabuk değiştiriyor, binalar yükseliyor... Fakat insanın içindeki o eski Adapazarı sevdası hiç ama hiç eksilmiyor.
Ne dersiniz, biraz olsun o eski günlerin kokusunu içinize çekmek için bugünden bir aralayıp o geçmiş zamana "merhaba" demek istemez misiniz?
