Gözlerimi kapatıp eski bir fotoğrafın içine, 1970’lerin Adapazarı’na uzandığımda, burnuma sadece toprak kokusu değil, zamana meydan okuyan o ferah yeşilin kokusu geliyor. Bugün betonun, gri asfaltın ve upuzun binaların arasına sıkışıp kalmış şehrimize baktığımda, içimde tarifsiz bir sızı hissediyorum. Oysa bu şehir, adıyla müsemmâ, yeşilin her tonunu cömertçe barındıran bir bahçe değil miydi?

Paylaştığım o eski kareye her baktığımda içim hem bir hoşlukla doluyor hem de derin bir özlemle burkuluyor. Fotoğraftaki bulvara, insan boyunu aşan ulu ağaçlara, caddenin iki yanında insana nefes aldıran o doğal dokuya bakıyorum da... Soruyorum kendi kendime: Biz bu güzelim şehre ne yaptık?
Eskiden Adapazarı’nda yürümek bir ritüeldi. Bulvarlar sadece bir geçiş yolu değil, insanların soluklandığı, çınar gölgelerinde buluştuğu, doğayla insanın kucaklaştığı yaşam alanlarıydı. Ağaçlar sadece bir bitki değil, şehrin kadim sakinleriydi; her birinin altında bir hatıra, her yaprağında huzur saklıydı. Betonlaşma hırsı, modernleşme kisvesi altında ne yazık ki en çok da bu yeşili katletti. Caddelerimizi genişletelim derken ruhumuzu daralttık, binaları yükseltirken gökyüzüyle olan bağımızı kopardık.
Bugün Adapazarı’nın sokaklarında yürürken o eski serinliği, o iç açıcı manzarayı arar olduk. Yeşile hasret kaldık; betondan örülü duvarlar arasında, yeşil bir dal görmenin hasretiyle yaşıyoruz. Şehrimizin üzerine adeta gri bir tül gerildi. Oysa doğa bize bu toprakları borç değil, gelecek nesillere emanet etmişti.
Geçmişe duyulan özlem sadece nostalji sevdası değildir; geleceğe sahip çıkma çabasıdır. 1970’lerin o ferah, yeşil ve huzurlu Adapazarı’nı sadece siyah-beyaz ya da renklendirilmiş fotoğraflarda anmak istemiyorum. Şehrimizi yeniden o doğal kimliğine kavuşturmak, betona teslim ettiğimiz her karış toprağın hesabını vicdanımızda verip yeniden yeşertmek zorundayız.
Unutmayalım ki, yeşilini yitiren bir şehir hafızasını da yitirir. Adapazarı'na, o özlediğimiz yeşil ruhuna yeniden kavuşması dileğiyle...