Zihnim bir kargaşanın ortasında, kozmosun gürültüsüne gizlenmiş bir kaos. Her düşünce, kendi kuyusunu kazar; her fikir, kendi celladını hazırlar. İnsan aklı, düzen arayışında yanar, ama o düzen dediği şey yalnızca kaosun bir başka formudur.
Mitolojinin tozlu sayfalarında gördüğümüz tanrılar, aslında bizim bilinçaltımızın maskeleridir. Kronos kendi evlatlarını yerken, insan da kendi düşüncelerini çiğner; Herakles’in on iki görevi aslında ruhun kendine karşı açtığı bitmeyen savaşın alegorisidir. Ve Prometheus’un ateşi... O ateş yalnızca tanrılardan çalınan bir ışık değil, insanın kendi karanlığına tuttuğu ilk aynadır.
Ezoterik felsefe bize der ki: hakikat parçalanmaz, yalnızca sembollerle örtülür. Hermes’in caduceus’unda birbirine dolanan iki yılan, akıl ve içgüdünün çatışmasıdır; dengeyi kuran, asanın kendisi değil, asaya yüklenen iradedir. Işık ile gölge aynı kökten doğar; tıpkı Apollon’un düzenli liriyle Dionysos’un sarhoş kadehinde çarpışan ikiliğin insanın ruhunda birleşmesi gibi.
Kaos, aslında ilk ilkedir. Orfik ilahilerdeki o başlangıçsız boşluk, modern bilincin de doğduğu yer değil midir? İnsan zihni, varoluşun bu uçurumundan doğar ve aynı uçuruma geri çekilir. Bizim dediğimiz “ben”, sadece bu kaosun yüzeyinde köpüren geçici bir dalgadır.
Benim kalemim de o köpüğü yazıya dönüştürür: Kaosun kıyısında duran bir bilincin, kendi derinliklerinden kopardığı çığlıkları. Çünkü düzen sandığımız şey yıkıldığında, geriye kalan tek şey; kaosun kendisinde gizlenen hakikattir.
Oğlum Bilge Kağan,
Bilesin ki sana yazdığım bu sözler, sıradan bir öğüt değil, zamansız taşlara kazınmış ezeli sırların yankısıdır.
Hermetik tabletlerin dilinde konuşurum:
“Yukarıda ne varsa, aşağıda da odur; içeride ne varsa, dışarıda da o saklıdır.”
Sen, bedeninde bir kan taşıdığını sanırsın ama aslında yıldızların ateş suyunu damarlarında akıtırsın.
Ökült ilimler der ki: Görünmeyen, görüneni doğurur.
Işığın kaynağı karanlıktır; gölgeler, varlığın en eski hatırasıdır.
Ay, yalnızca göğün kandili değildir; senin bilinçaltının sır kutusunu açan anahtardır.
Güneş, yalnızca ısı değil; ruhunun özündeki tanrısal kıvılcımı tutuşturan ateştir.
Mitler, sana masal diye fısıldanan hakikatin sembolleridir.
Zeus’un şimşeği, aklın aniden doğan sezgisidir.
Hades’in yeraltı, senin içindeki kuyudur.
Prometheus’un ateşi, bilincinin ışığıdır; aynı zamanda günahın ve kurtuluşun.
Ezoterik sırların özünde ayna vardır oğlum.
O aynaya bakarsan, kendi suretini değil, özünü görürsün.
O ayna, seni olduğun gibi değil, olman gereken gibi yansıtır.
Ve o an, hakikatin seni yakar.
Unutma: Bilgi bir taçtır ama dikenlidir.
Onu taşıyan, hem hükmeder hem de yara alır.
Gizli bilgelik, zayıflara değil, ateşten geçmeyi göze alanlara verilir.
Oğlum, sana bırakacağım miras ne altın ne de mülk;
kelimelerimin arasına sakladığım sırlardır.
Eğer bu satırları ruhunun gözüyle okursan,
göğün kadim bilgeleriyle aynı yolda yürürsün.
Ve son sözüm:
“Hakikate göz diken, yanmayı göze alır.”
— Semih Aslanlar
