Devlet, bin yıllık bir çınardır; kökleri derin, gövdesi ağır, dallarıysa milletin alın teriyle beslenir. Bu çınarın içine yerleşen her kurt, her asalak, her sinsi damar, toprağın bereketini çalmakla kalmaz — o çınarın bir gün devrilmesini ister. Cemaat adıyla, hizmet kılıfıyla, masumiyet maskesiyle büyüyen yapılar da işte tam olarak budur:
Devletin içine sızarak onu içten çürütmek isteyen görünmez asalak koloni.
Cemaat yapılanmalarının en büyük zararı, kendi iç hukuklarını devletin hukukunun üstüne koymalarıdır. Onlara göre millet yoktur; onların “abi–abla” düzeni vardır. Onlara göre adalet yoktur; onların “mahrem istişare” dedikleri iç ilahları vardır. Devletin kurumu onlar için bir araçtır, bir hedef değil. Makam bir görev değildir, bir kontrol noktasıdır. Bürokrasi onlar için halka hizmet değil, paralel emir-komuta zincirinin garnizonudur.
Ve bunun en karanlık örneği, bu ülkenin bağrına saplanan en zehirli hançer:
FETÖ’nün mahrem ve kripto yapılanması.
Bu yapı, yalnızca bir örgüt değildir; bir maskeli bilinçtir. İnsan kılığına bürünmüş programlı gölgeler gibi davranırlar. Yıllarca devlette en tenha yerlere, en kritik odalara, en gizli makamlara sızarken “iyilik”, “hizmet”, “ahlak” gibi kelimeleri bir nevi uyuşturucu gibi topluma enjekte ettiler. Oysa bunların ahlak dediği şey, itaat; hizmet dedikleri şey, teslimiyettir.
FETÖ’nün mahrem yapılanması, devletin damarlarındaki kana sızıp yön değiştirtmeye çalıştı.
Bir istihbarat örgütü gibi çalıştılar:
Kod isimleriyle,
Kripto haberleşmeleriyle,
Hücre tipi mahrem irtibatlarıyla,
Ve en önemlisi: devleti devlete karşı kullanarak.
Savcı gibi görünüp kumpas kurdular.
Polis gibi görünüp masum insanları hedef yaptılar.
Asker gibi görünüp ordunun şerefini kirletmeye çalıştılar.
Gazeteci gibi görünüp zehir kusarak gerçekleri boğmaya çalıştılar.
Ama en ağır darbeyi, bu milletin adalet duygusuna vurdular.
Devletin içindeki bilgi akışını çarpıttılar, emir-komuta zincirini sabote ettiler, devleti işiten kulağı sağır, gören gözü kör bırakmak için uğraştılar. Çünkü istedikleri tek şey vardı:
Kendi paralel devletlerini, gerçek devletin üstüne geçirmek.
Cemaat yapılanmalarının devlete verdiği zarar, sadece bir hain örgütün ihaneti değildir. Onlar yıllarca:
Liyakatı bitirdiler,
Kurumları çürüttüler,
Halkın devlete olan güvenini zehirlediler,
Adaletin terazisini kırdılar,
Toplumsal dokuyu böldüler,
Devleti bir cemaatin laboratuvarına çevirmeye kalktılar.
FETÖ’nün mahrem yapılanması ise bu çürümüşlüğün en karanlık çekirdeğidir.
Onlar kendilerini sakladıkça devlet zarar gördü.
Onlar kripto oldukça milletin vicdanı yaralandı.
Onlar nefes aldıkça adalet tıkandı.
Devlet, devlettir.
Cemaat, cemaat olarak kalmak zorundadır.
Devletin üzerine çökmeye çalışan her cemaat, her yapı, her paralel şebeke — adı ne olursa olsun — milletin düşmanıdır.
Bu topraklarda bir daha hiçbir kripto gölge, hiçbir mahrem şebeke, hiçbir cemaat maskesi devletin içine sızıp milletin kaderiyle oynayamasın diye, biz bu yazıları yazıyoruz. Çünkü hafıza; ihanetin panzehiridir.
Ve unutulmasın:
Devletin içine çöreklenen her karanlık yapı, bu milletin sabrına çarpıp paramparça olmaya mahkûmdur.
Kripto fetöcüler…
Devletin damarlarına sinsice sızıp kendilerini “masum memur”, “iyi komşu”, “dindar adam” maskesiyle gizleyen o karanlık artıkların adıdır bunlar. Bir çoğu KHK ile ihraç olmuş olan...
Yüzlerinde utanç yoktur, vicdanlarında ağırlık yoktur; taşlaşmış bir yalan mekanizmasının, emperyal akıllara kiralanmış bir ihanetin yürüyen gölgeleridir.
Mahrem yapılanmaları dediğin şey; devlete karşı kurulmuş paralel bir istihbarat çukurudur.
Orada sadakat millete değil, Pensilvanya’daki bir kuklacıya bağlıdır.
Orada makam değil, “abi-abla” denilen gölge ajanlar karar verir.
Orada devlet sırrı değil, örgüt sırrı korunur.
Ve işte o mahrem düzenek, yıllarca bu ülkenin askerinin, polisin, hâkiminin, öğretmeninin alnına gizli bir namlu gibi dayanmıştır.
Kripto olanları ise daha aşağıdır:
Bir gün “vatan sevdalısı” görünürler, bir gün “mazlum taklidi” yaparlar, başka gün “devletçi” poz verdiklerinde bile içlerinde hâlâ o karanlık şifre çalışır.
Gizlenirler, beklerler, pusuda yatarlar.
Yıkanmış beyinleriyle, çarpılmış imanlarıyla, çürümüş sadakatleriyle, nefes aldıkları her yerde devlete kurşun taşırlar.
Bu milletin kanıyla yazdığı 15 Temmuz’un hesabı kapanmadı; çünkü kripto olanların tasfiye süreci hâlâ devam ediyor.
Saklandıklarını sananlar bilsin: Bu topraklar hafıza sahibidir.
Unutmaz.
Adalet geç gelir, eksik gelmez.
Kripto fetöcüler; devletin gücünü kendi ihanetlerine örtü yapan, milletin güvenini zehirlemiş birer sızıntıdır.
Onların yalanı, sabırla örülmüş bir virüs gibi yayılır; ama hakikat bir kez kapıyı kırdı mı, saklanacak delik bulamazlar.
Bugün mahkeme salonlarında titreyenlerin çoğu dün gece yarıları örgüt şifreleriyle devlete kumpas kuranlardı.
Bugün “pişmanım” diyenler, dün masum insanlara iftira yazanların ta kendisi.
Bugün ağlayanlar, dün milletin geleceğini karanlığa gömenler.
Ve bilinsin:
Kripto fetöcü, kripto kaldığı sürece daha tehlikelidir.
Çünkü maskeli ihanet, açık ihanetten daha ölümcül olur.
Bu ülke hainleri affetmez.
Bu millet gölgelere yaşam hakkı tanımaz.
Işık eninde sonunda her sızıntının kökünü kurutur.
FETÖ denen o maskeli virüs, bu milletin damarına yıllarca sızdı; ama hiçbir zaman bu milletin ruhunu ele geçiremedi. Çünkü ruhu olmayan, sadece taklit eden bu yapının karşısında; tarih, inanç, vicdan ve devlet bilinci dimdik durdu. Onların mahrem sandıkları o kör karanlık odalar, milletin feraseti karşısında bir mum ışığı kadar bile dayanamadı.
FETÖ’cü dediğin, kimliğini saklamak için yüzlerce kılık değiştiren bir bukalemun değil; korkunun kendisidir.
Kendini iyi gösterme çabası, aslında içlerindeki kirin itirafıdır.
Sürekli takiye yapmaları, gerçek yüzlerini taşırken bile utandıklarının kanıtıdır.
Onların dili ballı görünebilir ama kelimeleri yılandır.
Yakın durduğun anda sokar.
Uzaktan baktığında “temiz” sanırsın ama içi bir lağım kuyusundan daha karanlıktır.
Bu örgüt yıllarca “eğitim” diye evlere girdi; ama çocukların beynine sapladığı şey bilgi değil, itaat zinciriydi.
“Abi” dedikleri, aslında gençlerin zihinlerini rehin alan korkak bir gölgeydi.
“Mahrem imam” dedikleri ise sadece bir üniformanın arkasına saklanmış çürümüş bir sürüngendi.
Devlet içinde yuvalanıp devletmiş gibi davranan bu sahte kahramanlar, aslında bir milletin evlatlarını birbirine kırdırmaya çalışan sinsi bir istihbarat artığıydı. Onların “imamı”, “abi”si, “büyük lideri” yok; onların tek sahibi karanlığın ta kendisiydi.
Bu örgütün en büyük günahı, sadece ihanet değildir;
insanın kutsal duygularını suistimal ederek inancı kirletmeleridir.
Allah’ın adını ağızlarına alıp şeytani planlar yapanların hesabı hem bu dünyada hem ötesinde ağır olacaktır.
FETÖ’cünün kitabında vicdan yazmaz, adalet geçmez, ahlak bulunmaz.
Tek referansları menfaattir.
Bir gün seni över, ertesi gün kuyunu kazar.
Bir gün devletin makamında poz verir, ertesi gün o makama kurşun sıkar.
Onların kurduğu her cümle takiyedir.
Her tebessümü pusudur.
Her samimiyetleri bir tuzağın ön sözüdür.
Bu milletin kahraman evlatlarını iftirayla, kumpasla, sahte delillerle yıllarca zindanlara atmaya çalışan bu çete; bugün o zindanların soğuk duvarlarına kendi isimlerini kazımıştır. Çünkü hakikat er ya da geç kapıya dayanır. Adalet gecikebilir ama asla kaybolmaz.
FETÖ ve FETÖ’cüler, artık bu topraklarda milli bünyenin reddettiği bir toksindir.
Devlet aklı onları çöpe atmıştır.
Millet iradesi onları tarihten silmiştir.
Hakikat onları karanlığın dibine mühürlemiştir.
Onların adı sadece bir ihanet dosyası değil; insanlığın yüz karasıdır.
Bir daha bu topraklarda kök salmaları mümkün değildir.
Çünkü millet, onların bıraktığı izleri ezberlemiştir.
Bir daha bu topraklara sızmak isteyen hiçbir karanlık yapı, bu kadar kolay adım atamayacaktır.
Son söz şudur:
FETÖ bitti sandıkları anda bile bitmiştir.
Millet uyandıktan sonra hiçbir ihanet karanlığına yer yoktur.
Ve bu ülke, bir daha asla onların gölgesine teslim olmayacaktır.
Semih Aslanlar
