Adamın biri karısına zulmederken,
Kadın yalvarır;
“Yapma bey, bak şu rüzgârın sürüklediği otlar gün gelir söyler,
Bu yaptığın yanına kalmaz,
Yapma” der.
Adam hiç oralı olmaz,
Acımasızca öldürür karısını…
Zaman gelir geçer,
Adam tekrar evlenir,
Bir gün rüzgârlı bir havada yeni karısıyla bahçede otururken,
Rüzgârın sürüklediği otlara bakıp kendi kendine tebessüm eder.
Karısı merakla sorar, bu tebessümün sebebini,
Adam da keyifli keyifli anlatır marifetini,
“Rüzgârın sürüklediği otlar”ı da ekler, sırıtarak…
Günler geçer, aylar geçer,
Bir gün karı kocanın arası açılır.
Kadın zaptiyeye gider,
Anlatır kocasının yıllar önceki marifetini…
Adamı hemen paketleyip yargıç’ın önüne koyarlar,
E yaptığı da yanına kalmaz tabii…
Ne demişti kadın ölürken,
“Allah'ın lâneti, zalimlerin üzerine olsun“…
A’râf, 44…
