Ah ki ah. Bana yaşattığı çile ve korkuyu bir bilse bu lisenin takımı :)))

1984 ilk baharı. Mart ayı olmalı. Şehrin tek ofset baskılı, dört renkli, ortalama günde 3.000, bazı günler 5 000 satan Sakarya Gazetesi spor servisinde tazecik bir muhabirim.

Akyazı Lisesi futbol takımı, il şampiyonu olarak İzmit’te yapılan ve üç gün sürecek bölge şampiyonasına katılıyor. Gazetemizin sorumlu müdürü, üzerimde çok hakkı olan çok değerli büyüğüm Yusuf Cinal. Spor müdürümüz rahmetli Hüseyin Komite. Akyazı Lisesi ilimizi temsil ettiğinden bir de sevgili Yusuf Cinal hocamız Akyazılı olduğundan olmalı, gazetemiz İzmit’e muhabir göndermeye karar verdi. Spor servisindeki üç kişi arasında en çömez ben olduğumdan İzmit’e beni gönderdi tabii ki.

Maçlar Kağıtspor Stadyumu’nda, E5 kıyısında Seka Kağıt Fabrikası bitişiğinde oynanıyor. Bir gün, iki gün… maçları takip ediyor, fotoğraf çekip gazeteye gönderiyorum. Tek fotoğraf yayınlayan gazete bizim ki o zaman çünkü.

Son gün. Akyazı Lisesi iyi takım ama finale kalamadı. Ali Nail Durmuş da oynuyor. Süper bir yetenek. Nitekim daha sonra Burspor ve Fenerbahce’de forma giydi. Ve ben şampiyonada Ali Nail’ i tanıdım. İlk haberini de galiba ben yaptım; on beş yaşındaydı. ‘Yaşı tutamadığından genç takımda oynayamıyor ama yaş şartı olmadığından A takımda oynuyor’ diye.

Fahri Tuna 1E

Neyse, yanlış hatırlamıyorsam Akyazı Lisesi takımı, Zonguldak bölgesinin lise takımıyla iddiasız bir maç yapacak son gün. Harcırah da bitti bende. Asgari ücretle çalışıyoruz zaten. Maç başladı. Esame listesini (takımlarda ilk on birde kimler oynuyor, yedekler, işte yöneten hakemlerin adları filan) aldım. Maçın ilk dakikalarından üç beş kare de fotoğraf çektim. (Kurnazım ya, kendimi bir şey sandığım yıllar. Halbuki oğlum sen Manav’ın tekisin. Sen kim kurnazlık kim. Saftiriksin sen.)

Maç başlamadan, stadın bitişiğindeki Kocaeli Gençlik Spor İl Müdürlüğünden Hüseyin diye bir çalışanı ayarladım. Zaten maçta görevli, saha kenarında. Maçtan sonra müdürlüğün telefonundan onu arayacagim. Sonucu alacağım, işte maç 2-1 bitti, golleri şunlar attı filan diye. Gazeteme haber yapacağım.

Ben otobüse atladım geldim Adapazarı’na. Karaağaçdibi’nde evime gidip yemeğimi yedim. Sonrasında o zamanlar Hasırcılar Camii bitişiğindeki gazeteme bir geldim ki ortalık yangın yeri. Gazete ayağa kalkmış, muhabir Fahri Tuna’yı bulsalar çiğ çiğ yiyecekler. Meğerse maçın daha ilk yarısı tamamlanamadan iki takım arasında kavga çıkmış. Bizim Akyazı Lisesi’nin futbolcuları rakip futbolcuları sahada bir güzel dövmüşler, yetmemiş bizim idareciler de saha kenarındaki rakip lisesinin idarecilerini bir güzel pataklamış. Dayağı yiyen zavallı Zonguldaklılar da soluğu karakolda almışlar.

Kırk iki sene sonra, hatırımda kaldığına göre, bizim takımdan üç idareci ile sekiz futbolcu karakolda nezarette. Tam gazetelik haber olay… Ama görevli Fahri erken tüymüş, şehre dönmüş. Tam da işe yarayacağı sırada, Fahri yok.

Cezası çok açık: İşine tazminatsız son vermek. (İçim yangın yeri. Mühendisiz, askerliği beklediğimiz için kimse iş vermemiş. evliyim, altı aylık da çocuğun var. Zar zor asgari ücretle bir iş bulabilmişim. Şimdi Akyazı Lisesi’nin kavgası yüzünden ekmeğimden olacağım. Ne istiyorsunuz siz benim oğlumun rızkından behey Akyazılıar. Kendi kendime söylenip duruyorum. Küfre şiddetle karşı olduğumdan sadece söyleniyorum. Aklınıza başka bir şey gelmesin lutfen.)

Neyse fırçamızı önce müdürümüz Komite’den yedik. Bir posta da Yusuf Cinal bey geçti, haklı olarak. Yüzüm kıpkırmızı. Utancımdan. Görevimi yüzüme gözüme bulaştırmışım. ‘Ah ulan Akyazı, yaktın beni. Beni düşürdüğünüz hale bak’ diye dakikada on sekiz kez söyleniyorum.

Biraz daha vakit geçti, ‘seni genel müdür Semih Köprülü çağırıyor’ dediler. Rahmetli Semih Bey, yüzü pek gülmeyen ciddi disiplinli bir o kadar da babacan adam. Çaresiz odasına gittim. Yüzüm kıpkırmızı. Kovulmam an meselesi. Ayakta sallanıyorum.

Nazik bir giriş yaptı: ‘Bak Fahri Tuna, dört ay oldu bizde başladığın. Senden memnunduk esasında. İyi haber de üretiyordun. Ta ki bugüne kadar. İşini izinsiz terkettigin, hatta en olman gereken yerde olmadığın için suçun karşılığı iş akdinin feshi. Ne olacak şimdi? Sana da yazık bize de. Sen Akyazılıların her an olay çıkartmaya yatkın olduklarını nasıl bilmezsin?’

Söylendi söylendi. Yerden göğe haklıydı. ‘Efendim bunlar lise öğrencisi. Kavga çıkaracaklarını, karakola düşeceklerini hiç düşünemedim. Çok özür diliyorum’ diye bir şeyler geveledim.

Düşündü taşındı. Bir sağa baktı, bir sola. Fesuphanallah çekti. ‘Bu ilk ve son olsun. Bu seferlik affediyorum. Ama en ufak bir ihmalinde kapı önüne koyarım, hadi şimdi git işinin başına’ diyerek tekrar spor servisine gönderdi beni.

Aradan seneler geçti. Tam kırk iki buçuk sene. O günlerin oyuncuları şimdi 55-60 yaşlarında koca koca adamlar.

Hakkım sizlere helal olsun ama bana neler yaşattığınızı da bilin istedim. (Zonguldaklılar da helal ettiler mi bilemem. İşte ben ediyorum.)

Bu yaşadıklarım tabii benim penceremden. O gün olayların içinde olanlardan birisi de yazarsa liseli gençlerin açısından da yaşananları öğrenmiş oluruz, mutlu olurum. Bir de o şampiyonadaki takımın bir fotoğrafını paylaşırsanız iki kere memnun olacağım. Selam ve sevgilerimi sunuyorum ey Akyazılılar.

(Not: Bunları Istanbul – İzmir uçağının kalkışını beklerken, sabahın 06.00’sinda Sabiha Gökçen Havalimanı’nda yazıyorum. Beni tekrar o günlere götürdünüz, teşekkür ediyorum efendim.)
Fahri Tuna yazıyor

TEŞEKKÜRLER FAHRİ TUNA!
Fahri Tuna olmak kolay değil.. Nerelerden geçerek, süzülerek Portre Yazarı Fahri Tuna oldu.. Birbirinden farklı kitaplara imza atan, binlerce makale, röportaj, belgesel ve çalışmaları ile Fahri Tuna, Sakarya Kent Hafızasına da imza atanlardandır..
Onu, seviyoruz, onunla gurur duyuyoruz ve sağlıklı, başarılı çalışmalar diliyoruz..
İnter Media Bruxelles Yayınları Yönetmeni ve Bizim Sakarya Gazetesi Yazarı Yusuf Cinal

Muhabir: YUSUF CİNAL